فرخ لقا

خیلی وقته به روز نشدم و همش تقصیر این روزهای لعنتیه که نمی خواد همه چیز روتین بشه تا بتونم از فکر نون و آینده بیرون بیام و ..... و شعر

................................................................

با اینکه هیچ کس انگشتانم را ندیده است

     با کفشهای تق تقو توی خیابانها به راه می افتم

               و از پنهانترین زاویه مردها رازیانه جمع می کنم

                    تا زبانم بسته بماند .....

مرد کاملی هستم

  به خرید و فروش زمین فکر می کنم

 توی روزنامه سر فرو می برم

و گاهی هم به آمریکا متلکی می پرانم

حالا به گودو بگو :

اینبار تو کمی منتظر بمان شاید درخت وهم

            حروف گل باقالی رو بریزه تو پاتیل و

                      عاشقان می پرست و بی دستار

                       روی جنین ها تیک تاک بدمند و    

                             تشعشعش تا همه دشتهای ام القری برسد

روسپی کوچکی بودن کار ساده ای نیست عزیزکم

                باید به سرعت نور زندگی کنی

                   و توی جلد همه آدمها شیشه رنگی بریزی

رازیانه ها همیشه بوی خوبی دارند

اما اینبار

     با اینکه هیچکس انگشتانم را ندیده است

           میان کمرهای تنگ

                  به دنبال بابونه خواهیم رفت

                            به دنبال بابونه عزیزکم...

چيزي كه تنها بايد تا تهش رفت با اينكه ميدوني اذيتت ميكنه ... چيزي كه سركوبش مي كني و براش جايگزين پيدا مي كني .... فضاي جديدي كه يهو مي آد و همه چي رو اشغال مي كنه ... آدمي كه با يك جمله قسمت مهمي از شخصيتش رو رو مي كنه، چيزي كه تا حالا نديده بوديش .... و اينكه چقدر ضعيف هستي، چقدر منفور هستي. چقدر …. راستي كار مهم چيه ؟  

 

گور باباش بريم سراغ .....

 

 

 

آنطرف ميز مردي نشسته است كه مي گويد:

      - پرواز تنها در جعبه كريستال شگفت انگيز جلوه مي كند

و اينطرف ميز من كه شنيده ام:

      - جمانجي مدتي است به حركت درآمده است

                          بي آنكه تاسي روي ميز ريخته شده باشد

ما هر دو روي ميز مي غلتيم و آرام در صفحات آن

                                                              فرو

                                                                  مي رويم....

 

- تنها به اين دلخوشي كه باشي

               حتي اگر در ذهن مردهاي زيادي گير كرده باشم

مردهايي كه يك روز لب به دندان مي گزند و

                                             يادي از من مي كنند.

تنها به اين دلخوشم كه باشي

          حتي وقتي حواسم به جوجه رنگي هايي است كه

                         بالهاشان را مي كنم و در آب رهاشان مي كنم

                                         تا ياد بگيرند كه به بالهاشان فكر نكنند.

( اينجا بايد چن قطره اشك ريخته بشه

                                …………. يا اينكه نشه)

انگشت روي شقيقه ام مي گذاري و مي گويي:

                      - حالا همه چيز را بدان

مي بيني يك لحظه كافيست

                                 تنها يك لحظه 

                                        تا اين حافظه دوباره بار گذاري شود

من اين را مي دانستم

                    خيلي  پيشتر از آنكه بدانم:

                                                       تنها يك لحظه كافيست.   

 

 

 

 

همین فعلا ....                          

سلام ببخشید که دیر شد .... خیلی گرفتار بودم ... با ی کار جدید که مال ی هفته پیشه  در خدمت دوستان هستم . امیدوارم که لذت ببرید ....

.............................................................................................................................................

......................

...........................

سیاست را پخته بودند

                                                                   و ما فکر می کردیم

جنگ بشقاب هر روز ناهارمان بود

                                                   و البته ما مدام فکر می کردیم

 

،،....محبوبه دستهاش توی خرت و پرت های انباری

               وول می خورد به دنبال پیراهن یوسف

                      که حالا هر تکه اش یک جای ایران بادبادک شده است

                                                   و یاسین را زمزمه می کند ....،،

 

گاهی هم به پلاکهایی نگاه می کردیم

               که از گورهای دسته جمعی بارو بندیل کرده بودند

                                      تا روی سر در هر کوچه عربده راه بیاندازند

 

[ - ولی اصلا اتفاقی تو کار نبوده

          فقط ی مشت لباس کهنه خاکا رو خورده بودن و

                        دل و روده ها رو پاشیده بودن رو آبای آزاد]

 

،،...محبوبه انگشت اشاره اش را روی لبها می گذارد

مردها تفی به کف دست ها می اندازند و 

           خاک را توی بشقاب یله می کنند

                           و جنگ دوباره ساخته می شود....،،

 

کاری مال یک ماه پیش و ... امیدوارم حالشو ببرید .....  (با اینکه روزهای خیلی خرابیه .... )

 

- هی آل پاچینو !  مربی سختگیر!

         خودت هم درست نمی دانی چطور باید دستها را توی پوست گردو بگذارم و حیات حافظیه را

                                   چهار نعل با شعرهای اسپانی ات برقصم

 

وقتی خم می شوی تا گره این کفشهای معروف

                                                          را ببندی

                                 من چشم به دریچه ای دارم

                                        که آدمها و درختهای ژله ای را از عکسهای اطراف

                                                                                                         بیرون می اندازد.

و روزی دوباره این افسانه را توی فالها خواهم ریخت

                      فالهایی که برای همین روز جلو حافظیه

                                                            خاک می خورند.

                                              

                                        (  می بینی که دیگر از اصول زیباشناسی شعر هم

                                                                                      خبری نیست )

 حالا دست به خلق مردی می زنی

                                          توی حیاط

                                               تا چاشنی باروت میان من و تو باشد

               {    - آخه می دونی به یاد آوردن رنگ خدا

                                        خیلی هم سخت نیس

                                                     فقط چن تا خاطره خوش می خواد. }

 بلیت توی دستهام مچاله می شود و

                           حافظیه به خودش می پیچد

                                    و هر کدام از ما تنها به عکس خودمان نگاه می کنیم

                                                                                                 تنها به خودمان

                                                                                       

 

این شعر تقریبا مال دو ماه قبله ..... راستی سال نو خوش ....

گفته بود :

         - دیشب سگی توی چشمهام زل زده بود

                           و امروز آدمی مرد. تو هم دیگر بزرگ شده ای

                                                و باید خودت را فراموش کنی

من گاهی میان این فراموشیها

         یادم می آمد که هنوز آدمم و بی هوا

                گریه ام می گرفت

بعد می ترسید :

               - چرا می توانم مرگ آدمها را پیش بینی کنم

                          .......  تو هم حواست باشد

                                             گریه ها شکلهای مختلفی دارند

من دائم حواسم بود و گاهی

           میان همین گریه ها عوووووووووووهای بلندی را

                   به راه می انداختم.

...................

..........

.....

صبح شده است

بچه های زیادی توی خیابان به راه افتاده اند         

        که دست بر قضا شلوارشان هم جین نیست

تا ساعتی بعد بازی گرگم به هوایشان را

                 آغاز می کنند.

سلام ... با دو تا کار بروز می کنم که به فاصله دو ماه گفته شدن .... و منتظر نقدتون هستم. حرف تازه ای نیست جز چن تا تجربه ی مختصر..... همین

(۱)

کاسه ام آنقدر کوچک است

       که ماه در آن آب نمی خورد

اما خوانده بودم

        هگل مرد بزرگی بود

آنقدر بزرگ

     که هیچ را توی نمکدانی می چپاند و

         روی ایده اش می پاشید

تا دیشب لابلای سکسکه ها دیدم

        هگل هم مورچه ی کوچکی بود

                زیر بار دانه ای

آنقدر کوچک

      که پوچ لای فلسفه اش تا نمی شود.

 

(و کار دوم )

پدر سرش را بالا می آورد

    واز جغرافیایی حرف می زند

                  که مرزهاش کف دستها را خط انداخته اند.

من چشمم به دکلهای برق می افتد ....

و می دانم که شوهرم هنوز

            جرئت ندارد دست به سیمی بگیرد و

                            آهنگهای شجریان را از دهانش ببارد

.... باید به بالا و زیرها نگاهی بیاندازم !....

پدر هنوز ترانه اش را از حفظ می خواند

من سرم را زیر می اندازم

            و پوستش را ورانداز می کنم

راستی که هیچ لکه ای ندارد و

           سرزمینهاش یکدست سفیدند

ممنون از دوستانی که سر زدند و ...

یک کار مال دو ماه پیش را می زنم امید دارم لذت ببرید.

 

چشم به گاوی داده بودم 

تا خود دیگری را میان کوه

مااااااغ کند.

 

کجای این نیست

چهار زانو زده ام که روزها را

نمی دانم و بهرحال

یکی میان بیابان مرا

                              تیر می کند

زیر نعره ی کبکها

نعره باش! میان  برهوت

از پشت خودهای قبلیت مرا

زوزه کن تا صدایت را توی ماهواره ببینم

 

من خروسی هستم

جا مانده از بال زدنهای دیروزت

روی سیاله ی ماه

 

چشم به گاوی بده! پیشانی سفید

من روزها را می خوابم و

بهرحال تو را خوب می دانم

از لابلای این گرانس نیم خورده

 

...هنوز هم میان تو نشسته ام

پیشانی به گاوی بده ! چشم سفید

تا این خوراک را توی دهانت بجنبانی و 

 خوب مااااغ کنی.

سلام به دوستان عزیز و ممنون از اونهایی که سر زدن و نظر دادن.

دو کار سپید می نویسم مربوط به اوائل و اواسط  سال ۸۵ و امید دارم که دوستان باز هم با راهنماییشان برایم دلگرمی باشند .

 

- دیدارت را برایم بنویس

من در تو چکاوکی چکانده بودم

تا شکافهای حنجره را پرواز کند.

- سلام

گندمزار را مترسکهای همیشه جارو کرده اند

تا ردیف بغضهای بود و نبود

اما هنوز چیزی در این حوالی می لرزد

 

 

و کار دوم

 

برگهای پاییز را کنار می زنی

پی چشمهات

تا لابلای ستاره ها

دنیای مرا رد بزنی و هی بخندی

                                               فالگیر!

ستاره ای بالا می اندازم

چشم به دنبال خط

زمین را نگاه می کنم

           و

می رقصم میان پاییز

عروسکی زمین را راه می رفت

                                       و

                                            می افتاد

تو نخهایش را می جنبیدی

              و

چین تازه ای بر پیشانیت می ریخت

ما همدیگر را بازی کرده بودیم توی خواب.

   

                                                       

ببخشید که هشت ماه است به وبلاگم سری نزده ام . دوستان می دانند که یک سال و نیم است درگیر شعر و سپیدی شده ام امیدوارم عزیزانی که سالهاست در این وادی جست و خیز می کنند مرا از نقدهای خودشان محروم نکنند.  

شعر ۲

۱- لبریز از هزار چلچله

چله گاه چادر سیاه چشیدن

                                        مرگ

در  چه پایه ای است

که اختلال حواس من

وجه شکست بودن یا نبودن

مساله این نیست

تو کاسه لبریز بودنی

در مغزهای گر گرفته ما

۲ - دوران گرفته قوطی ودکا

در مشجر چشمهاش

                                   بنوش

ابدیت چا خوش کرده

در چاک پستان قله های وحش

۳- بوق ممتد تردید

نحس نردبان را

                       پله 

                                پله

                                      فرو می چکد

پتیاره ها در کار آذین بستن شهرند

به همایش ما خوش آمدید.

 

شعر ۳

پرواز؟

پرنده اگر که دلخوش بود

تن به دیوار آسمان نمی کوبید.

 

شعر ۴

هی پایه گذار ترک های لعنتی

- الک را آویزان تیک تاک های وار رفته می کنی و

آدمک قدم رو

 

- تپه را دور می زنیم

رد را به پا می دوزیم  و 

پیاده ها به پیش

 

- خاک را تو وصله کن

ما که تاب می خوریم

کلاف بسته می شود. 

 

شعر ۵

برخورد جهش ساز خطوط موازی

در مستطیل سرد سنگ 

- زیزاگ مگس پشت چت های غریزی

گیر کرده میان خط لایه ها

شوکه می شوی

عق بزن

پس بده تصویر اول را روی دایره

که گرداب حل همه معادله هاست.

 

 

سکوت را که بشکنی

تکه هایش را به لب می گزد مرضت

    - بچرخ:بچرخ تایر که ابر هم خوردنی نیست

بازی را بد فهمیده ای

گه کرده همه چیز در فراورده های -بیخیال-

سکوت را که بشکنی

    -پایت را لیز بده که بشکن می زنند خروسها در دستم

و مغزش را هی به نعل می کوبد

 آلزایمر زنی مشکوک

سکوت را که بشکنی

تکه هایش را به هم می بافد مرضت.